Dortmannhof jest wyjątkowym budynkiem: położony na terenie słynnego Zeche Zollverein, znanego ze swojej roli w rozwój kulturalnej i wyjątkowo nowoczesnej architektury. Mimo to,  od czasu budowy w 1791 r. budynek był jedynie wykorzystywany do celów mieszkalnych i rolniczych.

Tymczasem jest to jeden z niewielu tego typu obiektów, łączący pod jednym dachem mieszkania i stodołę, połączone centralnym wejściem.

W budynku zakochało się dwóch muzyków, którzy szukając miejsca do życia, koncertowania i przyjmowania gości, postanowili spełnić w nim swoje marzenia o własnym domu. Zadanie nie było łatwe, gdyż cały budynek objęty jest ścisłą ochroną konserwatorską.

Poszukiwania innowacyjnej pracowni architektonicznej, doprowadziły ich do Sigurda Larsena, którego duński "Dom na dachu" - skoncentrowany w całości na świetle z góry - został doceniony i nagrodzony na arenie międzynarodowej.

Ograniczenia były znacznie większe niż w przypadku przeciętnego projektu, ponieważ kubatura i fasady musiały pozostać nienaruszone. Ograniczenia dotyczące tego, co było dozwolone, były bardzo sztywne, a proces - z udziałem wielu urzędów - trwał ponad dwa lata.

Lokalne przepisy pozwalały jedynie na dodanie dwóch małych okien dachowych. Nie można było zastosować izolacji zewnętrznej i dodatkowych przeszkleń.

Wyzwanie to zaowocowało wyjątkowym, innowacyjnym rozwiązaniem, gdyż zarówno architekci, jak i klienci dostrzegli piękno zabytkowego budynku.

Architekci nie ocieplili całego budynku, a jedynie części przeznaczone do zamieszkania. Powody nie były wyłącznie ekonomiczne i ekologiczne: takie rozwiązanie pozwoliło również na uwidocznienie starych, pięknych elementów budynku. Ponieważ oryginalna, efektowna podłoga z ciemnego kamienia została zachowana, dom jest ogrzewany kilkoma tradycyjnymi grzejnikami.

Dzięki nowoczesnym oknom, nowa część jest zimą cieplejsza od starej. Umiejscowienie okien dachowych VELUX wysoko, zapewniło optymalną cyrkulację powietrza.

Zaprojektowane bryły w sali muzycznej, okazały się doskonałym rozwiązaniem wszystkich problemów. Nie była potrzebna dodatkowa izolacja akustyczna, ponieważ żadne ściany nie są równoległe.

Problem izolacji przeciwpożarowej został rozwiązany poprzez dodanie do konstrukcji drewnianej ognioodpornej okładziny Fermacell.

Projekty przypominają miniaturową wioskę wewnątrz historycznej przestrzeni: dziedzińce i patia pomiędzy bryłami pozwalają na wiele przejść między poszczególnymi przestrzeniami, powiększając powierzchnię mieszkalną w cieplejszych miesiącach.

Klienci potrzebowali sali muzycznej z miejscem dla małej widowni, części mieszkalnej oraz oddzielnej przestrzeni dla gości.

Zachowana została labiryntowa struktura domu z wszystkimi jego przejściami. Stodoła i stóg siana zostały zastąpione efektownymi, nowymi pomieszczeniami, ale zachowano wiele dawnych elementów - nawet koryta do karmienia zwierząt, które wkomponowano w ściany.