Okna dachowe, rolety, markizy, okno dachowe balkonowe VELUX - zarekomenduj znajomemu.

 
Home > Poland > Profesjonaliści > Architekci > Zgniatacze pudeł – architektura dekonstrukcji

Zgniatacze pudeł – architektura dekonstrukcji

Ruszyła trzecia odsłona ArchFilmFest, przeglądu filmów o architekturze, który już na dobre wpisał się w kalendarium wydarzeń architektonicznych. Tym razem będzie można oglądać filmy poświęcone architekturze dekonstrukcji.

Wśród bohaterów tegorocznych filmów znaleźli się między innymi Daniel Libeskind, czołowy architekt dekonstrukcji, Sydney Pollack, wybitny reżyser oraz Jacques Derrida, filozof francuski uznawany za przedstawiciela postmodernizmu. 

Terminarz festiwalu:
6-9 paździenik 2009, Kraków
21-24 paździenik 2009, Łódź
3-6 listopad 2009, Katowice
17-20 listopad 2009, Szczecin
24-27 listopad 2009, Poznań 
 

Szczegółowy program:

Dzień pierwszy - Język emocji

1. Architekci dekonstrukcji, USA, 2001, 56 min.
Film przygotowany przez znaną, nowojorską firmę Michael Blackwood. Opowiada o powstaniu ruchu architektury dekonstrukcji. Prezentuje odniesienia tego ruchu do historyzującego postmodernizmu i uwikłanego w politykę konstruktywizmu. Pokazuje związki tego ruchu z filozofią Jacquesa Derridy. Wskazuje też na różne nurty w kręgu architektury dekonstrukcji – od Petera Eisenmanna po Franka Gehrego. Zajmuje się także niezwykłym fenomenem zbiorowego wystąpienia grupy architektów, którym udaje się zbudować spójny program, a następnie wcielić go w życie przekształcając później sukces ideowy w towar rynkowy. W filmie występują Peter Eisenman, Frank Gehry, Zaha Hadid, Coop Himmelblau, Rem Koolhaas, Daniel Libeskind, Michael Sorkin, Bernard Tschumi, Hajime Yatsuka, Jacques Derrida.

2. Muzeum Żydowskie w Berlinie. Oprowadza Daniel Libeskind. USA, 2002, 56 min.
Jeden z czołowych architektów dekonstrukcji oprowadza po obiekcie, którego budowa zajęła mu ponad 10 lat. Jego rozmówcą jest nowojorski krytyk architektury Alan Riding. W czasie przechadzki architekt omawia cały zestaw architektonicznych i filozoficznych idei, które doprowadziły go do wybudowania jednego z najbardziej niezwykłych dzieł architektury współczesnej oraz atrakcji turystycznej przyciągającej do Berlina miliony turystów. Film pokazuje, jak idee zaprezentowane na nowojorskiej wystawie w MoMa w 1988 roku, znalazły swoje odzwierciedlenie w zrealizowanym obiekcie.

Dzień drugi - Cyfrowy barok?

Szkice Franka Gehrego – 84 minuty. USA.2005.
Legendarny film zrealizowany, na prośbę Gehrego, przez jego przyjaciela –  znanego reżysera Sydneya Pollacka. Przez 5 lat reżyser śledził proces przekształcania się odręcznych szkiców Gehrego w realizowane budynki, obserwując pracę architekta. Dzięki przyjaźni obu twórców dokument pozwala nie tylko na poznanie twórczości Gehrego, ale także na osobiste spotkanie ze znanym architektem.

Dzień trzeci - Ojcowie ikon

1. Na krawędzi. Historia Opery w Sydney. Australia 1998. 56 min.
Fascynująca i tragiczna historia powstania budynku Opery – dzisiejszego symbolu Australii oraz Sydney. Gorzki smak bezkompromisowości i twórczego podejścia do architektury oraz zwycięstwo i porażka Utzona jako architekta w pięknie sfotografowanym filmie Daryl Dellor.

2. Profil. Jan Kaplicky. Czechy. 2007. 50 min.
Wzloty i upadki wielkiego, zmarłego na początku 2009 roku architekta czeskiego, emigranta, któremu nigdy nie udało się powrócić do Pragi. Jego najlepsze obiekty zostały w Birmingham oraz w Londynie. Śmierć zastała go w trakcie realizacji jego największego marzenia –  wybudowania Biblioteki Narodowej w Pradze na podstawie projektu – zwycięzcy konkursu z 2007 roku. Piękny portret architekta pesymisty, nieugiętego eksperymentatora.

Dzień czwarty - Cyfrowy barok?

Jeden dzień z Zahą Hadid – 56 minut. USA. 2004.
Zaha Hadid opisuje historię swojego rozwoju twórczego oprowadzając po wystawie "Zaha Hadid has Arrived" w wiedeńskim MAK (Museum für Angewandte Kunst). Iracka architekta analizuje swoje realizacje – m.in. Muzeum Sztuki Współczesnej w Rzymie, fabrykę BMW w Lipsku czy Centrum Nauki w Wolfsburgu. Hadid wprowadza widza w tajniki swojej twórczości przerywając wywód osobistymi uwagami na temat kariery oraz architektury. Film kończy się analizą bimorficznej rzeźby „Ice Storm”, która jest syntezą jej podejścia do formy architektonicznej.